Afgelopen week gaf ik twee workshops over verenigingssponsoring op het zeer goed georganiseerde sportcongres van het Huis van de Sport. En mijn kruistocht tegen lelijke, slechte reclameborden viel goed. Het zal de Groningse nuchterheid geweest zijn waardoor ze er gelijk voor open stonden om reclameborden om te zetten in sponsorborden. Het kan zo maar zijn dat Groningen de eerste provincie wordt waar reclameborden tot het landschappelijk schoon gaan behoren. De discussie kwam pas los bij de vraag of kleine verenigingen ook aantrekkelijk waren voor sponsors.

De sympathiekste club van de eredivisie, VVV Venlo (staat dat voor “Veni Vidi Vici Venlo”?) heeft deze week een Talentenwand in gebruik genomen. Op de wand komen foto’s te hangen van talentvolle jeugdspelers. Sponsors kunnen de talenten voor € 500 sponsoren en worden vermeld bij de foto van het talent. De werving gebeurd door de jeugdspelers zelf die natuurlijk gesponsord op die wand willen. Sterker nog:  gedreven door competitiedrift kunnen de spelers meerder sponsors voor hun foto regelen. De opbrengst komt geheel ten goede aan de jeugdopleiding. Goede actie? Egwel!

Laten we het eens hebben over een klassieker in de sponsoring: het reclamebord. Alle sportvelden hangen er vol mee. Maar het vreemde is dat een reclamebord helemaal geen reclame maakt. Toevoegingen als “30% korting” of “verbeterd” zijn uit den boze. Ooit wilde ik een reclamebord met ” Hup Pieter” plaatsen tijdens een zwemwedstrijd. Het mocht alleen op een plek buiten het zicht van de camera. Wil je met je bord op TV komen dan mag alleen je logo of merknaam er op staan. En welk bedrijf zou ooit in de krant adverteren met alleen zijn logo? De vraag is dus: wat voor effect mag je van een reclamebord verwachten?