Ik heb tijdens de feestdagen “No Logo” van Naomi Klein eindelijk eens gelezen. Inderdaad een boek uit 2001 maar het blijft een meesterlijk onderbouwde aanklacht tegen globalisering. Wereldmerken gedragen zich volgens Klein als The Blob uit de gelijknamige film: ze verzwelgen de consument. Ieder domein in het leven van de argeloze consument wordt geïnfiltreerd opdat de consument niet meer om hun heen kan. Sterker nog: het ultieme doel is dat de consument denkt niet meer zonder te kunnen.
Sponsoring speelt een belangrijke rol hierbij. Sponsoring bij de global blobs richt zich op het infiltreren van het publieke domein. Merken zoeken naarstig naar “unbranded spaces” om die vervolgens te claimen. Zodat het erop lijkt alsof de global blobs het zelf verzonnen hebben en alles te danken is aan hun.
Ik moest onmiddellijk aan de Nieuwjaarsduik denken. Een eeuwenoude traditie die door Unox zeer succesvol geblobd is. Is zo’n duik nog wel een frisse zaak?

Het schaatsseizoen begint traditiegetrouw met een relletje. Meestal van de categorie Hoekse en Kabeljauwse twisten die aan geen buitenstaander zijn uit te leggen. Want niemand begrijpt waarom je gesponsorde merkenteams hebt en een gesponsord nationaal team, die elkaar beconcurreren. In Nederland snappen we gelijk wat er aan de hand is want wij weten hoe het allemaal begonnen is met Rintje Ritsma en Sanex. Meestal gaan de ruzies over de logo’s op de pakken (hoe groot, hoeveel en van welke sponsor?) nu gaat het om de pakken zelf. De pakken van Nike zijn afgekeurd door sponsor Aegon. De kleuren zijn niet goed. Nike levert alleen in zwart, grijs of donkerblauw. Aegon wil blauw,rood en wit. De schaatsers zijn ook niet tevreden, de pakken zitten te strak. Que????