Ik heb tijdens de feestdagen “No Logo” van Naomi Klein eindelijk eens gelezen. Inderdaad een boek uit 2001 maar het blijft een meesterlijk onderbouwde aanklacht tegen globalisering. Wereldmerken gedragen zich volgens Klein als The Blob uit de gelijknamige film: ze verzwelgen de consument. Ieder domein in het leven van de argeloze consument wordt geïnfiltreerd opdat de consument niet meer om hun heen kan. Sterker nog: het ultieme doel is dat de consument denkt niet meer zonder te kunnen.
Sponsoring speelt een belangrijke rol hierbij. Sponsoring bij de global blobs richt zich op het infiltreren van het publieke domein. Merken zoeken naarstig naar “unbranded spaces” om die vervolgens te claimen. Zodat het erop lijkt alsof de global blobs het zelf verzonnen hebben en alles te danken is aan hun.
Ik moest onmiddellijk aan de Nieuwjaarsduik denken. Een eeuwenoude traditie die door Unox zeer succesvol geblobd is. Is zo’n duik nog wel een frisse zaak?

In een artikel van Jort Kelder in NRCNext vandaag pleit hij voor een worstvrije Elfstedentocht. Unox, die de winterpret claimt met onder meer de Nieuwjaarsduik, is niet welkom zolang ze vlees uit de bio-industrie gebruiken. Net voor de Kerst was er ook rumoer rondom sponsoring. Het UWV bestond het om de Amerikaanse schaatser Shani Davis te ondersteunen omdat het zo’n goed rolmodel voor Nederlandse werkzoekenden zou zijn. De politiek vond het maar niks (en ik ook niet overigens). Bij dit soort incidenten duikt regelmatig de vraag op waarom wel ophef gemaakt wordt over sponsoring maar niet over reclame?