Oké, we weten nu weer dankzij de stunt van Bavaria dat ambushacties sponsors in de weg kunnen zitten, maar hoe bestrijd je het? Het business breakfast seminar dat Sponsorbrein samen met CMS-DSB organiseerde maakt duidelijk dat ambush niet te voorkomen is. En met harde hand optreden gooit olie op het vuur, zoals de FIFA merkte. Desondanks neigen organisatoren van mega-sportevenementen naar straffe bestrijding van ambush met grotere reclamevrije zones en meer restricties voor de dracht van supporters. Een bestrijding die steeds meer op gespannen voet komt te staan met burgerrechten als de vrijheid van meningsuiting.
Ondertussen krabben sportmarketeers zich achter de oren en vragen zich of hoe groot de bedreiging van ambush eigenlijk is? Als ambushen meer rendement oplevert dan sponsoring dan laat het antwoord zich daarop raden.
Ik denk dat we het succes van ambush eerst goed moeten verkennen voordat je het kunt aanpakken. Volgens het aloude mafia-adagium: “keep your friends close, but keep your enemies closer”.

Het is dit weekend hard doorwerken bij DSB. De reputatie is in een glijvlucht naar beneden en iedereen weet wat er dan gebeurt bij een bank. Woordvoerder Wilting houdt de moed er in maar heeft natuurlijk last van het Al-Sahaf-gevoel: er zijn geen Amerikanen in Bagdad.
Houdt niets de glijvlucht dan tegen? Jawel, een deel van marketingcommunicatiemix houdt moedig stand: sponsoring. In allerlei media duiken waarderende berichten op over DSB als sponsor. De presentatie van de schaatsploeg bood Dirk Scheringa de gelegenheid om zich publiekelijk te laten zien. Daar was meer van te maken geweest dan voortijdig afdruipen. Maar het bewijst maar weer eens dat sponsoring een reputatiebuffer is. Die werkt goed voor DSB maar werkt het ook goed voor de gesponsorden?

Afgelopen week was er een intensieve bijeenkomst van Sponsortribune. Daarbij kondigde VODW aan dat sponsoring van “building brands” naar “building business” gaat. Partnerships aangaan met aanvulling van elkaars competenties wordt hot. Een interessante invalshoek.
In diezelfde week trad ik op voor de expertclass van de Vrije Universiteit Brussel. Een opleiding onder de bezielende leiding van Jos Verschueren voor sportmanagers, zowel uit Vlaanderen als uit Holland. Daar wilde men heel graag weten hoe je sponsoring aanpakt: hoe benader je sponsors, hoe werk je samen en hoe introduceer je sponsors bij je fans? Een zeer begrijpelijke invalshoek.

De kennis en ervaring van deze twee groepen liggen nogal ver uit elkaar. Wordt sponsoring de heilstaat waarin sponsors en gesponsorde elkaar opzoeken en met elkaar samenwerken? Of zijn het twee gescheiden werelden die, net als geïsoleerde staten, eerst elkaar maar eens beter moeten leren kennen?

In het Financieele Dagblad van 25 april een artikel over de vraag of bedrijven in deze tijden moeten blijven sponsoren. “Profiteren van je eigen sportclub” is de kop van de rubriek “Goede raad” uit het weekendkatern. Drie sponsorexperts geven aan dat het beter is om te blijven sponsoren met drie argumenten. De aanhoudende sponsor wint (Daan Muntinga, SWOCC/UvA). Juist nu moet je laten zien waar je voor staat (Heleen Crielaard, Rabobank). Sponsoring is één van de meest kostenefficënte methodes voor marketing (Jonne Vink, Mediability). De adviezen zijn behartenswaardig. Zo werkt sponsoring. Is dit echter voldoende om beslissers bij bedrijven te overtuigen?

De afgelopen week heb ik twee keer opgetreden voor sportbestuurders uit de kop van Noord-Holland. Leuke mensen, goede bijeenkomsten. Diep respect voor hun vrijwillige inzet.
Voor mij een goede training om het marketingjargon thuis te laten en in gewoon Nederlands uit te leggen hoe sponsoring werkt. Als mij iets duidelijk is geworden is dat het reclamebord het fundament van het sponsorbeleid van een vereniging is. En aan dat reclamebord kan nog wel wat verbeterd worden.

In Nederland staat rendement op nummer 1, in Europa ook en nu blijkt dat dat ook in de Verenigde Staten het geval is. Onderzoek van The Conference Board toont dit aan. Rendement is het mantra van de sponsormanagers uit de Westerse wereld (ben overigens best benieuwd waar Aziatische sponsormanagers mee zitten?). De beurskoersen mogen omlaag gaan maar de sponsormanager is vooral bezig met hogere rendementen. En waarom ook niet? De sponsormarkt is een buyer’s market.

Het onderzoek van The Conference Board geeft ook een indicatie welk rendement omhoog moet: merkbekendheid en de reputatie op het gebied van duurzaamheid. In lijn hiermee geven Amerikaanse sponsormanagers aan dat hun sponsorbudget verschuift richting maatschappelijke projecten ten koste van ondersteuning van evenementen en cultuur. Waar het op neerkomt is dat sponsoring in de VS ingezet wordt om op te vallen via maatschappelijke sponsoring.

Zou dit ook  in Nederland kansen bieden voor maatschappelijke en goede doelen?

De Benchmark sponsoring 2009 van Sponsortribune in samenwerking met Sport+Markt is uit, de thermometer van de sponsorbranche in Nederland. Stijf op nummer 1 van de belangrijkste ontwikkelingen die de sponsormanagers voorzien, staat “return on investment”. Net als vorig jaar trouwens. Blijkbaar is er niet veel gebeurd vorig jaar. Veel sponsormanagers waren natuurlijk drukker dan druk in een Olympisch- en een EK-jaar. Desondanks geeft de helft aan er wat aan gedaan te hebben, meestal zelf, zonder hulp van buiten. En de andere helft is er met een grote boog omheen gelopen. Kortom inzicht in het rendement van sponsorships blijft hoog op de agenda staan. Leuk toch…?

In een artikel van Jort Kelder in NRCNext vandaag pleit hij voor een worstvrije Elfstedentocht. Unox, die de winterpret claimt met onder meer de Nieuwjaarsduik, is niet welkom zolang ze vlees uit de bio-industrie gebruiken. Net voor de Kerst was er ook rumoer rondom sponsoring. Het UWV bestond het om de Amerikaanse schaatser Shani Davis te ondersteunen omdat het zo’n goed rolmodel voor Nederlandse werkzoekenden zou zijn. De politiek vond het maar niks (en ik ook niet overigens). Bij dit soort incidenten duikt regelmatig de vraag op waarom wel ophef gemaakt wordt over sponsoring maar niet over reclame?

Laten we het eens hebben over een klassieker in de sponsoring: het reclamebord. Alle sportvelden hangen er vol mee. Maar het vreemde is dat een reclamebord helemaal geen reclame maakt. Toevoegingen als “30% korting” of “verbeterd” zijn uit den boze. Ooit wilde ik een reclamebord met ” Hup Pieter” plaatsen tijdens een zwemwedstrijd. Het mocht alleen op een plek buiten het zicht van de camera. Wil je met je bord op TV komen dan mag alleen je logo of merknaam er op staan. En welk bedrijf zou ooit in de krant adverteren met alleen zijn logo? De vraag is dus: wat voor effect mag je van een reclamebord verwachten?

Samenwerken in het internationale netwerk van Sponsorium levert soms aardige crossculturele verschillen op. Een opvallend verschil is de positie van de sponsorfinder. In de Angelsaksische landen worden sponsorfinders serieus genomen. Bedrijven voelen zich verplicht adequaat te reageren op verzoeken. En omdat er veel verzoeken zijn om te sponsoren wordt Performind™ daar vooral voor ingezet.