Gisteren was ik samen met dik tweehonderd mensen getuige van een uniek feest. Esther Vergeer vierde haar 10 jarig jubileum als nummer 1 van de wereldranglijst. Een uniek jubileum. Zelfs de mensen van Infostrada konden geen vergelijkbare prestatie vinden in hun gegevens. De door Repmen veel geprezen koppenmaker van De Telegraaf schreef dat Esther “tien jaar in het vak zit”. De koppenmaker had een offday. Mijn kop is beter. Zij is een verrukkelijke kampioen.
Wie Esther niet kent, zou kunnen denken dat het een beetje onbescheiden is om tien jaar wereldhegemonie te vieren, onHollands bijna. Niets is minder waar. Esther wilde vooral degenen bedanken die haar door de jaren heen gesteund hebben. En die steun was nodig want het is niet vanzelf gegaan.

Zaterdag 13 juni was het zesde congres voor de sportbesuurder, georganiseerd door het blad “Sport, bestuur en management” van uitgeverij Arko. Ik leidde een paralelsessie over sponsoring. Onder de titel “10 Aanvalsstrategieën voor sponsoring” presenteerde ik mijn visie op effectieve sponsoring bij clubs. Er waren ruim twintig sportbestuurders waarmee een heel goed gesprek ontstond, onder andere over – hoe kan het anders?- het reclamebord.

Voedselfabrikanten profileren zich op charmante wijze met sponsoring. Vorige week werd McDonald’s sponsor van het Jeugdsportfonds. Een deal waar ik zelf bij betrokken was. Deze week pakt Aviko uit als sponsor van de Avondvierdaagse. De druk op producenten van calorierijk voedsel om overgewicht tegen te gaan wordt blijkbaar opgevoerd door de overheid. Zelfregulering is een eerste stap in combinatie met het nemen van de maatschappelijke verantwoordelijkheid. En dat leidt tot leuke sponsorships maar zijn ze ook geloofwaardig en effectief?

Afgelopen week was er een intensieve bijeenkomst van Sponsortribune. Daarbij kondigde VODW aan dat sponsoring van “building brands” naar “building business” gaat. Partnerships aangaan met aanvulling van elkaars competenties wordt hot. Een interessante invalshoek.
In diezelfde week trad ik op voor de expertclass van de Vrije Universiteit Brussel. Een opleiding onder de bezielende leiding van Jos Verschueren voor sportmanagers, zowel uit Vlaanderen als uit Holland. Daar wilde men heel graag weten hoe je sponsoring aanpakt: hoe benader je sponsors, hoe werk je samen en hoe introduceer je sponsors bij je fans? Een zeer begrijpelijke invalshoek.

De kennis en ervaring van deze twee groepen liggen nogal ver uit elkaar. Wordt sponsoring de heilstaat waarin sponsors en gesponsorde elkaar opzoeken en met elkaar samenwerken? Of zijn het twee gescheiden werelden die, net als geïsoleerde staten, eerst elkaar maar eens beter moeten leren kennen?

De afgelopen week heb ik twee keer opgetreden voor sportbestuurders uit de kop van Noord-Holland. Leuke mensen, goede bijeenkomsten. Diep respect voor hun vrijwillige inzet.
Voor mij een goede training om het marketingjargon thuis te laten en in gewoon Nederlands uit te leggen hoe sponsoring werkt. Als mij iets duidelijk is geworden is dat het reclamebord het fundament van het sponsorbeleid van een vereniging is. En aan dat reclamebord kan nog wel wat verbeterd worden.

In een artikel van Jort Kelder in NRCNext vandaag pleit hij voor een worstvrije Elfstedentocht. Unox, die de winterpret claimt met onder meer de Nieuwjaarsduik, is niet welkom zolang ze vlees uit de bio-industrie gebruiken. Net voor de Kerst was er ook rumoer rondom sponsoring. Het UWV bestond het om de Amerikaanse schaatser Shani Davis te ondersteunen omdat het zo’n goed rolmodel voor Nederlandse werkzoekenden zou zijn. De politiek vond het maar niks (en ik ook niet overigens). Bij dit soort incidenten duikt regelmatig de vraag op waarom wel ophef gemaakt wordt over sponsoring maar niet over reclame?

Mijn pleidooi voor meer openheid en betrokkenheid bij de toekenning van de SponsorRingen vraagt om een vervolg. Want die ringen toekennen is één ding. En zoals Michiel van Schooten in zijn commentaar aangeeft is het usance om het zo te doen.
Maar openheid over cases is een ander ding. Daar hebben we die ringen niet voor nodig. Daarom introduceer ik vandaag de “Sponsordarlings: de sponsorships waar je van houdt”. Spreek je uit over een sponsorship die je leuk vindt en geef er een goede reden bij. Vul een comment of reactie in. Ik verwerk jouw case in de top 10 Sponsordarlings in de kolom in de sidebar.

Een Portugese toreador is beboet omdat hij een stier doodde in een gevecht. Want een stier doden is verboden. Het Portugese publiek is teleurgesteld. De toreador mat nu de stier wel af maar doden is er niet meer bij. Tenzij hij een sponsor vindt om de boete te betalen. Dat biedt perspectieven…

Daar drijven ze dan de Lek af met geneuzel over wonen bij het water. Alles wat ING als sponsor van Formule 1 heeft opgebouwd valt in het water.

Vrijwel alle bedrijfsevenementen spannen zich vandaag de dag in om een experience, een belevenis te zijn. Ik vind dat nogal opdringerig. Mag ik zelf bepalen of ik het een belevenis vind? En dan een belevenis in de positieve zin van het woord: een avontuur, een uitzonderlijke ervaring.